Тут адбываецца знішчэнне расейцаў

Узвод беспілотных авіяцыйных комплексаў 1-га Інтэрнацыянальнага легіёну абароны Украіны — унікальнае падраздзяленне. Усе хлопцы тут — добраахвотнікі. Матываваныя і добра навучаныя. Яны не проста “ціскаюць на кнопкі”, а пастаянна ўдасканальваюць сваё майстэрства, вывучаюць складаныя тэхнічныя дэталі. Гэтыя людзі разбіраюцца ў радыёчастотах, у прынцыпах працы складанай сучаснай тэхнікі, разумеюць, як праціўнік перашкаджае іх працы. Ім даводзіцца дзейнічаць не толькі ва ўмовах актыўнага радыёэлектроннага супрацьдзеяння ворага, але і перажываць рэгулярныя ўдары ў адказ. Значэнне маскіроўкі цяжка пераацаніць, бо калі акупанты даведаюцца, адкуль працуюць украінскія беспілотнікі, яны не пашкадуюць кіруемай авіябомбы і, адпаведна, дарагога вылету самалёта, не кажучы ўжо пра артылерыйскі агонь ці больш таннейшыя сродкі паражэння.

Сярод асабовага складу — украінскія і замежныя добраахвотнікі. Адны з іх — дасведчаныя воіны, якія выканалі мноства місій і адправілі ў пекла не адзін дзясятак “оркаў”. Іншыя — тыя, хто нядаўна прайшлі базавую падрыхтоўку. Яны вучацца ў больш дасведчаных калег і фарміруюць свой уласны почырк смяротнага сучаснага ваеннага майстэрства.

Хлопцы прытрымліваюцца філасофскага светапогляду:

— Вядома, тое, што ты забіраеш жыццё, — гэта дрэнна, — кажа Мікола, распавядаючы пра ваенныя будні 1-га Інтэрнацыянальнага легіёну. — Патрапіць у цэль аператарам дрона — гэта няпросты працэс. Трэба, каб «птушка» ўзляцела, каб ёй не перашкодзілі радыёперашкоды ворага і яго зброя, трэба патрапіць у цэль і забяспечыць ідэальную працу складанай апаратуры з мноствам элементаў. Гэта зусім не “націснуў на кнопачку – і вораг загінуў”, паміж смажаннем каўбасак і попіваннем піва, як можа здавацца збоку. Акрамя таго, у ворага таксама хапае дронаў і не толькі. Калі ты гатовы знішчыць ворага, ты павінен быць гатовы і да таго, што могуць забіць цябе. Але добра выкананая палётная задача і знішчаная варожая цэль заўсёды прыносяць пілоту задавальненне ад якасна зробленай працы. І ў рэшце рэшт, чаго ён тут бегаў, той орк? Хто яго сюды запрашаў? Хай паляжыць у траўцы, адпачне, — падсумоўвае Мікола.

Словы пра варожую актыўнасць пацвярджаюцца характэрнымі гукамі падчас інтэрв’ю. Побач чутныя выбухі ад варожых прылётаў, стральба са стралкавай зброі, імаверна - па паветранай цэлі праціўніка. Пасля аднаго з выбухаў здаецца, што дах бліндажа аж трошкі падскочыў. Адзін з журналістаў пытаецца:

—Што гэта было?

— Не ведаю, — адказвае добраахвотнік з ЗША з пазыўным “Папай”. — Але я вазьму сваю вінтоўку. — Праз імгненне штурмавая вінтоўка ўжо ў яго руках, і ён спакойна працягвае адказваць на пытанні журналістаў.

“Мандо” — таксама амерыканец. У адрозненне ад “Папая”, гэта яго першы баявы выхад. Сказаць, што ён трымаецца добра, значыць нічога не сказаць:

— Каманда тут сапраўды выдатная, і мне сапраўды падабаецца быць тут, — кажа “Мандо” з усмешкай, нават пасля чарговага выбуху недзе зусім побач.

Ён дадае, што настрой падтрымліваюць добры гумар сяброў і поўная адэкватнасць камандавання, якое вучыць і падказвае ва ўсім, што можа спатрэбіцца для складанай баявой працы.

Старажыл каманды “Панкейк” — з Індыі. На пачатку расейскага шырокамаштабнага расейскага ўварвання ён вучыўся ў адным з харкаўскіх універсітэтаў. Не вагаючыся, ён уступіў у шэрагі добраахвотнікаў і ваюе ўжо больш за тры гады. Вонкавы спакой, незвычайная сціпласць і інтэлігентнасць разам з хударлявай постаццю могуць стварыць ілжывае ўражанне. Але як толькі “птушка” паднімаецца ў паветра, погляд “Панкейка” прыкіпае да экрана, а яго рукі кладуцца на пульт, і засяроджаны выраз твару і азартны бляск у вачах выдаюць сапраўдны характар воіна.

— У Індыі ж таксама ёсць пагроза вайны, не ўзнікала думкі прымяніць свае навыкі там? — пытаем “Панкейка”.

— Харкаў стаў маім другім домам. Цяпер я яго абараняю і маю намер пацягваць гэта рабіць, — адказвае ён з простасцю і упэўненасцю бывалага салдата, для якога гэта – відавочны факт.

“Морж” — украінец. Ён працаваў у IT, меў добрую зарплату і магчымасць выбіраць стыль жыцця. Нягледзячы на сярэдні па працягласці, але інтэнсіўны па сутнасці баявы досвед, ён дапамагае і вучыць хлопцаў, бо з тэхнікай размаўляе “на ты”. На пытанне, што тут цяпер адбываецца, “Морж” адказвае, як і належыць воіну: коратка, максімальна дакладна і без лішніх слоў:

— Тут адбываецца знішчэнне расейцаў.

Ён дадае, што пайшоў у 1-ы Інтэрнацыянальны легіён, каб працаваць з матываванымі людзьмі, якія прыйшлі сюды не выпадкова.

— У цэлым, — кажа ён, — я атрымаў тое, што хацеў.

Мікола не хавае, што чакае пашырэння падраздзялення. Цяпер матываваныя добраахвотнікі, якія гатовыя вучыцца, незалежна ад веры, расы ці месца нараджэння, могуць стаць часткай каманды кіравання беспілотнымі авіяцыйнымі комплексамі 1-га Інтэрнацыянальнага легіёну абароны Украіны. Для гэтага трэба “быць страшэнным занудай”, гатовым пастаянна вучыцца і разбірацца ў складаных тэхнічных пытаннях. Чалавека з такой якасцю можна навучыць усяму іншаму, але грунтоўны падыход і жаданне самаразвівацца — галоўнае. На вайне не бывае дробязяў. Ад прапрацоўкі дэталяў аперацыі залежыць жыццё і смерць. Уласнае, таварышаў, ворага.

Тут кожны — не проста адзінка ў штаце, а спецыяліст, якога шануюць і да якога ставяцца з павагай. Калі камандзір бачыць, што кандыдат здольны выконваць баявыя задачы, яго накіроўваюць на спецыяльныя курсы. Як украінцы, так і замежнікі атрымліваюць адпаведную сертыфікацыю і вайскова-ўлiковую спецыяльнасць. Калі трэба, разам з воінам на курсы накіроўваюць перакладчыка. Для многіх вайскоўцаў у сучасных умовах гэта дакументальна пацверджаная гарантыя авалодання прафесіяй, якая дакладна будзе запатрабаванай у будучыні, незалежна  ад краіны знаходжання.

Пад далёкія і блізкія выбухі, прытрымліваючыся правілаў маскіроўкі і са зброяй напагатове, мы вяртаемся са сваімі праваднікамі. Яны, як рыба ў вадзе, адчуваюць сябе ў гэтай абстаноўцы, але і іх рукі на зброі, відавочна, што на гэта ёсць важкія прычыны. Каманда беспілотнікаў працягвае сваю звычайную працу: загады і даклады па рацыі, зладжаная праца з акумулятарамі і тэхнікай, пульты кіравання, што ажываюць у ўмелых руках, і чарговы “па небе”, які робіць сваю працу штодзённа, спакойна, але ад гэтага не менш пільна. Кожны з іх штосекунды рызыкуе жыццём, каб прынесці ўпэўненасць у заўтрашнім дні для мірных мястэчак і вёсак, а таксама ўпэўненасць у надзейным, хоць і не абавязкова бязбольным, завяршэнні ганебнага шляху для акупанта, які паспрабуе штурмаваць украінскія землі і пазіцыі – пешшу ці на тэхніцы.

Бо менавіта тут сваю складаную і небяспечную місію выконваюць воіны-добраахвотнікі, найлепшыя людзі гэтай планеты, легіянеры вольнага свету.

Тэкст, фота:
Уладзімір Патола

Відэа:
Яўген Маліенкa, Уладзімір Патола

Мантаж:
Аляксандр Лось