April Huggett: Прыйшла, каб дапамагаць, засталася, каб абараняць Украіну. Частка 4

Што застаецца пасля чатырох гадоў вайны? Для канадкі Эйпрыл Гаґґетт, якая прыехала ва Украіну як валанцёрка, а пазней стала баявой медыкіняй, адказ — не гонар, а ўдзячнасць. Удзячнасць кожны раз, калі яе салдаты вяртаюцца жывымі. Вайна змяніла яе, забрала частку яе самой і ператварыла Украіну з краіны, куды яна прыехала дапамагаць, у дом, які яна не гатовая пакінуць.

Сёння Эйпрыл служыць баявой медыкіняй у батальёне «Алькатрас» 93-й асобнай механізаванай брыгады «Халодны Яр».

У чацвёртай — і апошняй — частцы нашай размовы Эйпрыл распавядае пра цяжар адказнасці перад сваімі салдатамі, пра ахвяры, звязаныя з разлукай з уласнымі дзецьмі, і пра асабісты кошт жыцця падчас вайны. Яна тлумачыць, чаму кажа, што «шчасце будзе потым», што дае ёй сілы рухацца далей і чаму для яе абарона Украіны — гэта таксама барацьба за будучыню, якую атрымаюць у спадчыну яе дзеці.

Удзячнасць, а не гонар

«Зараз я не магу выязджаць на пазіцыі, і, шчыра кажучы, гэта вельмі цяжка. Я гляджу відэа эвакуацый, якія здымаюць нашы хлопцы — нават тыя, хто не з’яўляецца медыкамі, — і яны робяць усё, што могуць. Я бачу, як мае сябры гінуць ад дронаў, а мяне там няма. Гэта цяжка.

Вядома, я хачу ганарыцца тым, што магу ім даць, і ўсім, чым магу дапамагчы. Але больш за ўсё я проста хачу быць побач з імі.

У той жа час я павінна разумець, што ў маёй цяперашняй ролі я прыношу карысць. Я магу забяспечваць іх абсталяваннем у такім маштабе, якога мала хто можа дасягнуць. Цяпер гэта мая праца.

Але калі спытаць мяне пра момант, якім я найбольш ганаруся, то гэта не быў момант, калі я прывезла абсталяванне. Гэта быў дзень, калі я падышла да сваіх салдат — яшчэ тады, калі была валанцёркай, — і сказала: “Я адна з вас”.

Найбольшую радасць мне прыносіць магчымасць прывезці маім хлопцам тое, што ім сапраўды патрэбна. Бачыць, як у іх загараюцца вочы, калі яны атрымліваюць нешта, што сапраўды можа выратаваць жыццё, — гэта значыць для мяне ўсё. Нядаўна мне ўдалося перадаць ім дрон-перахопнік, і гэта было неверагоднае адчуванне. Яго ўжо няма.

Але я не шчаслівая. Магчыма, шчасце будзе потым.

Я стамілася. Вайна зламала частку мяне.

Тое, што я адчуваю, — гэта глыбокая ўдзячнасць кожны раз, калі бачу, як мае салдаты вяртаюцца з пазіцый. Калі я бачу, што яны жывыя — нават калі з імі не ўсё добра, — гэта галоўнае. Гэта і ёсць тыя шчаслівыя моманты. Яны пра іх».

Барацьба за будучыню

«Мне здаецца, што вайна забірае з чалавека ўсё, пакідаючы толькі самыя базавыя часткі таго, што значыць быць чалавекам.

Я ем, каб выжыць, а не таму, што атрымліваю задавальненне ад ежы. Я ўстаю кожны дзень, таму што мяне матывуюць людзі вакол мяне.

Але я раблю гэта не толькі дзеля іх. Я раблю гэта і дзеля сваіх дзяцей.

Я прапусціла так шмат часу з імі. Але, незалежна ад усяго, што я магла б сказаць пра сваіх салдат, я сапраўды веру, што тое, што мы робім тут, мае значэнне для маіх дзяцей.

А яшчэ ёсць гэтыя тэлефонныя званкі а трэцяй ці чацвёртай гадзіне раніцы, якія будзяць мяне. Яшчэ ўчора я размаўляла са сваёй дачкой, пакуль яна каталася на арэлях у Канадзе.

Гэтая барацьба — пра абарону нармальнага жыцця ва ўсіх нашых краінах.

У 2022 годзе я бачыла, як чалавек на іншым канцы свету пагражаў маім дзецям ядзерным знішчэннем.

Так, я прапускаю моманты, калі магла б весці дзяцей у школу ці пячы з імі печыва. Але што будзе пасля таго, як ім споўніцца васемнаццаць? Які свет мы ім пакінем?

Я не ведаю, ці застанецца гэты свет такім жа хаосам ці не. Але я хачу мець магчымасць паглядзець ім у вочы і сказаць, што я спрабавала. Што я зрабіла ўсё, што магла, каб астатняя частка іх жыцця была лепшай.

Гэта матывуе мяне кожны дзень.

А мае хлопцы — яны неверагодныя. Яны заслугоўваюць шанцу. Яны заслугоўваюць чалавека, які будзе іх голасам і дапаможа атрымаць тое, што ім патрэбна, бо ў іх няма такіх рэсурсаў.

Дзякуючы майму папярэдняму досведу, маёй працы ў сацыяльных сетках і ўсяму, што я рабіла як дырэктарка фонду і валанцёрка да таго, як далучылася да войска, я магу гэта рабіць. Гэта значна прасцей, чым пачынаць з нуля.

Мая матывацыя прыходзіць з розных месцаў. Гэта мае дзеці. Гэта мае салдаты. Гэта мой “Халодны Яр”. Гэта быць “Бабцяй”».

Чаму замежны батальён мае значэнне

«Мяне вельмі натхняе ідэя стварэння замежнага батальёна.

Я даўно выступаю за гэта, і людзі ўжо пішуць мне. Яшчэ ўчора нехта напісаў: “Я прайшоў сумоўе. Я вельмі ўсхваляваны. Ці магу я задаць вам некалькі пытанняў пра брыгаду?”

Гэта выклікае ў мяне гонар.

З 2022 года я чула шмат гісторый ад замежнікаў пра цяжкасці, з якімі яны сутыкаліся падчас службы ў іншых падраздзяленнях. Але тут я такіх праблем не адчула.

Я атрымаў пасведчанне ветэрана і атрымаў сваю «зялёную кніжку». За дзевятнаццаць месяцаў мой заробак затрымаўся толькі адзін раз, і ўсяго на некалькі дзён.

Для мяне вялікі гонар служыць у брыгадзе, дзе сур’ёзна ставяцца не толькі да баявых задач на перадавой, але і да дакументаў, арганізацыі службы і дабрабыту кожнага асобнага салдата.

Шчыра кажучы, мяне кожны дзень уражвае, наколькі людзі тут клапоцяцца адзін пра аднаго.

Кожны цалкам адданы сваёй справе.

Думаю, менавіта таму гэтую брыгаду так добра ведаюць у свеце і так высока цэняць.

Тут людзі сур’ёзна ставяцца да сваёй працы. Яны глыбока перажываюць за тое, што робяць, і шчыра клапоцяцца адзін пра аднаго».

Мой дом, мая місія

«Мне не падабаецца шмат думаць пра будучыню, бо гэта цяжка.

Я не ведаю, ці выжыву.

Я жыву ў месцы, дзе можна проста пайсці ў краму і загінуць ад авіябомбы. Гэта адбылося з маімі сябрамі толькі ў мінулым месяцы.

Я люблю гэтую краіну.

Усё больш я разумею, што гэта мой дом.

Я шмат размаўляла пра гэта са сваімі дзецьмі. Дзе б я ні была ў свеце, у іх заўсёды будзе месца побач са мной. Я хачу, каб гэтая вайна скончылася. Я хачу, каб яны скончылі школу, бо ў Канадзе вельмі добрая сістэма адукацыі. Але яны таксама ведаюць: у мяне для іх заўсёды будзе дом.

Мае дзеці падтрымліваюць маё рашэнне застацца тут і змагацца разам з украінскім народам.

Гэта мой дом.

Я не збіраюся яго пакідаць.

Я не ведаю, якой будзе будучыня.

Думаю, я буду заставацца ў войску столькі, колькі змагу, бо аднойчы хачу стаць афіцэркай. Гэта мая мара.

Я не ведаю, колькі яшчэ будзе доўжыцца гэтая вайна.

Але я ведаю, што буду тут да апошняга дыхання.

Я магла б з’ехаць цяпер, калі б хацела, але ніколі гэтага не зраблю.

Што будзе пасля вайны — я не ведаю.

Я не хачу цяпер пра гэта думаць, бо мы тут, мы жывыя, і менавіта гэта мае значэнне зараз.

Што я буду рабіць сёння?

Забяру пасылкі, адправлю новыя, падрыхтуюся да наступнай паездкі — і буду працягваць».

Даведайцеся больш пра 93-ю асобную механізаваную брыгаду «Халодны Яр» на афіцыйным сайце: https://www.93ombr.army

Тэкст: Dmytro Tolkachov

Відэа: Dmytro Tolkachov, Oleksandr Bekker

Мантаж: Oleksandr Bekker