Аўстраліец украінскага паходжання — баявы медык 92-й брыгады

Макс — аўстраліец украінскага паходжання, які прыехаў ва Украіну разам з сям’ёй на адпачынак у 2021 годзе. Да гэтага ён працаваў медбратам у шпіталі ў Аўстраліі. Калі пачалося поўнамаштабнае ўварванне, ён вырашыў застацца і выкарыстаць свой медыцынскі досвед, каб дапамагаць украінскім вайскоўцам.

Сёння Макс — баявы медык і кіраўнік групы медыцынскай эвакуацыі ў 92-й асобнай штурмавой брыгадзе імя кашавога атамана Івана Сіркі. За гады службы ён працаваў у розных частках усходняга фронту, перажыў страту баявых таварышаў і неаднаразова прымяняў свае медыцынскія навыкі, каб ратаваць жыцці.

Гэта яго гісторыя — пра рашэнне застацца, адаптацыю да вайны і працу, у якой кожнае выратаванае жыццё мае значэнне.

Дзе ўсё пачалося

Сям’я Макса эмігравала з Украіны ў Аўстралію больш за 20 гадоў таму, калі ён быў яшчэ дзіцем. Практычна ўсё сваё свядомае жыццё ён правёў у Аўстраліі. Аднак, як ён сам кажа:

“You have some sort of magnetism toward where your roots are. So eventually my path led me here.”

У 2021 годзе ён прыехаў ва Украіну разам з усёй сям’ёй на адпачынак. Гэта павінны былі быць звычайныя сямейныя канікулы ў рэгіёне, адкуль паходзіла яго сям’я. Але ў 2022 годзе, калі Макс павінен быў вярнуцца дадому, пачалося поўнамаштабнае ўварванне:

“It was shocking. A lot of people were fleeing the country, and not many people knew what to do. Except, probably, some of the bravest men we had, who joined up straight away. Unfortunately, most of them are gone now.”

У той час сям’я знаходзілася на ўсходзе Украіны, у рэгіёне адносна недалёка ад лініі фронту. Дарогі былі заблакаваныя, а вораг наступаў. Магчымасцяў было няшмат — уцякаць альбо заставацца. Макс вырашыў застацца:

“My personal choice was not just to stay put, but to do something — to contribute, to join the fight, to repel the Russians in the best way I could.”

Першы досвед у войску

Да гэтага Макс ніколі не служыў у войску. Калі ён прыйшоў у ваенкамат, яго спыталі пра адукацыю і прафесійны досвед:

“I told them that I had higher education from overseas, and they were very interested in that. So they assigned me to a medical position, where I treated the wounded and helped train new recruits.”

Для чалавека без ваеннага досведу пераход да рэальнай вайны быў рэзкім:

“You see these moments in movies, where people get shot, killed and thrown around. But when it comes to real life, you experience the shock from explosions, and there are people out there who want to kill you.”

Аднак паступова рэальнасць баявых дзеянняў стала для яго больш звыклай. Прыкладна праз месяц пасля ўступлення ў войска Макс ужо адчуваў сябе значна больш упэўнена ў новым асяроддзі:

“So it was a steep learning curve. But with a bit of humor and some really good mates, it became easier.”

Брыгада

Сёння Макс служыць у 92-й асобнай штурмавой брыгадзе імя кашавога атамана Івана Сіркі. Спачатку ён быў баявым медыкам, а цяпер узначальвае групу медыцынскай эвакуацыі. Аднак у 92-ю брыгаду ён трапіў не адразу:

“I didn’t choose the 92nd — the 92nd chose me.”

У той час Макс служыў у іншым падраздзяленні. Туды прыехаў рэкрутэр з 92-й брыгады і спытаў пра яго досвед. Калі Макс сказаў, што ён медык, рэкрутэр здзіўлена адрэагаваў:

“What the hell are you doing here?”

Прыкладна праз тыдзень Макс ужо быў у новай частцы. Праз два дні яго разам з баявымі таварышамі адправілі ў раён Бахмута:

“That was my proper, proper journey on the front line.”

Ад Бахмута да Запарожжа

Баявы досвед Макса ахоплівае значную частку ўсходняга фронту — практычна ўсю Данецкую вобласць, поўнач Харкаўскай вобласці і запарожскі кірунак.

За гэты час Макс таксама перажыў тое, што называе адным з самых цяжкіх урокаў вайны:

“I would say one of the biggest and most humbling moments I’ve experienced was when you go out on a combat mission and come back, and the bloke you slept and ate with — the guy who was in the cot next to you — is no longer there.

His clothing and his belongings are still there. But he’s not coming back. He was shot in the head. He was gone.”

За час службы ён страціў некалькіх сяброў:

“That’s probably one of the most memorable moments on the negative side.”

Прычына застацца

У той жа час менавіта медыцынская праца дазваляе Максу непасрэдна бачыць вынікі сваёй службы:

“On the positive side, one of the good things about my job is that I can actually make a difference when it comes to injured personnel”.

Досвед, які ён атрымаў у грамадзянскай медыцыне, стаў асновай яго працы як баявога медыка. Пазней ён дапоўніўся досведам, атрыманым непасрэдна на полі бою.

Адзін асаблівы выпадак Макс памятае дагэтуль:

“It was a tension pneumothorax — basically, when air starts accumulating in the chest cavity and begins pressing on the lungs and the heart. It can kill you very quickly.

We didn’t have a needle or anything else to decompress him.

Then I noticed that I had a vacuum dressing in one of the boxes, so I thought I’d give it a shot. I had never tried it in that situation before.

The mechanism was similar, and eventually it worked really well. The guy survived.”

Для Макса гэта прыклад таго, як медыцынскі досвед, атрыманы ў грамадзянскім жыцці задоўга да вайны, можа выратаваць жыццё на фронце:

“So I’m still here, still going.”

Даведайцеся больш пра 92-ю асобную штурмавую брыгаду імя кашавога атамана Івана Сіркі і пра тое, як далучыцца да яе, на афіцыйным сайце: https://recruiting-92.army/

Тэкст: Dmytro Tolkachov

Відэа, фота: Dmytro Tolkachov, Oleksandr Bekker

Рэдакцыя: Oleksandr Bekker