Бакарды. Чыліец, які змяніў форму паліцыянта на піксель ЗСУ

Ён родам з Чылі — краіны прыродных кантрастаў. Зямлі, дзе полымя андскіх вулканаў суседнічае з векавым маўчаннем ледавікоў, а бязлітасная пустыня Атакама саступае месца шчодрым вінаградным далінам.

На радзіме Бакарды служыў карабінерам — паліцыянтам, які прысягнуў ахоўваць грамадзян і закон. З кожным выездам на дапамогу ён усё выразней адчуваў: гэта не проста служба. Ён усвядоміў, што яго сапраўднае пакліканне — станавіцца шчытом паміж небяспекай і тымі, хто не здольны абараніць сябе сам.

Адчуванне адказнасці не мае межаў. Калі Расія развязала вайну супраць Украіны, а мірныя жыхары сталі мішэнню абстрэлаў, ён убачыў знаёмую карціну — людзей, якім патрэбна абарона. І менавіта гэта прывяло яго на перадавую расійска-ўкраінскага супрацьстаяння:

“Я прыехаў сюды, бо хацеў дапамагаць людзям. Я ўбачыў, што гінуць дзеці — асабліва ў Марыупалі. Убачыў знясіленых вайскоўцаў. На маю думку, тое, што робіць Расія, — гэта злачынства. Канфлікты можна вырашаць іншымі шляхамі. Гэта як даць адпор хулігану, і я адчуваю, што здольны дапамагчы спыніць гэты гвалт”.

Перш чым апынуцца ва Украіне, ён ужо выбраў шлях, які пад сілу не кожнаму. Французскі замежны легіён, 2-і парашутны полк, горная рота — служба там азначала штодзённае выпрабаванне на вытрымку і характар. Той досвед загартаваў яго, аднак сапраўдны фронт быў наперадзе:

“Я адслужыў два з паловай гады. Кантракт звычайна пяцігадовы, але я разарваў яго раней, бо хацеў трапіць на рэальную вайну. Мне было важна праверыць свае навыкі ў баявых умовах”.

Досвед службы ў праваахоўных органах і Французскім замежным легіёне забяспечыў яму належную фізічную і прафесійную падрыхтоўку. Аднак характар баявых дзеянняў ва Украіне істотна адрозніваўся — большай інтэнсіўнасцю, тэхналагічнасцю і тэмпам аперацый. Ранейшыя веды былі перавагай, але не гарантыяй гатоўнасці.

Каб адпавядаць патрабаванням расійска-ўкраінскага фронту, Бакарды прайшоў спецыялізаваны курс падрыхтоўкі, арыентаваны на ўмовы сучаснай вайны. Толькі пасля гэтага яго дапусцілі да выканання баявых задач:

“Падрыхтоўка доўжылася месяц: штурмы акопаў, разведка ў лесе, баі ў гарадской забудове, медыцынская падрыхтоўка. Усё было накіравана на спецыфіку гэтай вайны, якая істотна адрозніваецца ад баявых дзеянняў у Афганістане, Іраку ці Афрыцы”.

Менавіта гэтае спалучэнне папярэдняга досведу і новых ведаў дазволіла яму далучыцца да каманды Omega ў складзе 3-га Інтэрнацыянальнага легіёна абароны Украіны. Гэты англамоўны спецпадраздзяленне мае рэпутацыю аднаго з самых эфектыўных у выкананні складаных, надзвычай рызыкоўных задач. Яны дзейнічаюць малымі мабільнымі камандамі па чатыры — шэсць байцоў, што забяспечвае хуткасць, гнуткасць і надзейнасць падчас бою:

“Я адразу адчуў, што група надзвычай згуртаваная. Усе матываваныя служыць ва Украіне. Усе размаўляюць па-англійску, што забяспечвае выразную камунікацыю. Падчас штурмаў акопаў, баёў у гарадской ці лясной мясцовасці кожны дапаўняе іншага, таму мы працуем як адзінае цэлае. Многія байцы маюць падрыхтоўку паводле стандартаў NATO, таму я магу эфектыўна ўзаемадзейнічаць з байцамі з Канады, Германіі ці Партугаліі — падыходы могуць адрознівацца, але база агульная”.

Omega не прымае выпадковых людзей. Жорсткі адбор прадугледжвае фізічныя нарматывы, баявы досвед і ўстойлівасць да стрэсу. Гэта не месца для рамантыкаў вайны — толькі для тых, хто гатовы да адказнасці і пастаяннай небяспекі. І ўжо з першых хвілін Бакарды адчуў — ён сярод сваіх:

“Калі я далучыўся да каманды, адразу ўбачыў — усе ў выдатнай фізічнай форме, а гэта жыццёва важна. Трэніроўкі адбываюцца штодня: ранішняя фізічная падрыхтоўка, бег, падтрымка баявой гатоўнасці. Мае пабрацімы — сапраўдныя прафесіяналы, якія захоўваюць халодную галаву нават у самым жорсткім баі. Я магу адправіцца на заданне з любым з іх і быць упэўненым, што мы справімся”.

На момант нашай размовы Бакарды ўжо каля шасці месяцаў служыў у складзе каманды. За гэты час ён удзельнічаў у шматлікіх аперацыях у Харкаўскай вобласці — у прыватнасці, паблізу Куп’янска і на ўскраінах Харкава. Яго досвед уключаў абарончыя дзеянні, скаардынаваныя штурмы і разведвальныя місіі ў гарачых кропках.

Лінія фронту няспынна пульсавала, а неба кішэла дронамі. Аднак вытрымка і баявы досвед Бакарды прынеслі яму новую ролю — камандзіра групы. Але на гэтым фронце лідарства — гэта не фармальнасць. Гэта прыняцце рашэнняў пад агнём, яснасць мыслення і гатоўнасць ісці першым у невядомае:

“Я звычайна іду першым, каб прааналізаваць, што адбываецца. Калі ўступаеш у кантакт — з дроном ці ворагам, — адрэналін бярэ верх, і гэта нармальна. Трэба заставацца спакойным, не думаць, што ты зараз памрэш. Матываваць сябе і каманду, нават у простых рэчах, як заняць укрыццё. Чым больш камунікацыі, тым большая згуртаванасць. Таму галоўная функцыя — захоўваць спакой і перадаваць гэты спакой камандзе”.

Вайна для Бакарды — гэта значна больш, чым баявыя загады ці абарона рубяжоў. Гэта пра ўсведамленне каштоўнасці жыцця і таго, за што варта стаяць да канца. Няхай заўтрашні дзень і здаецца хісткім, пасечаным прылётамі і сірэнамі, чалавечая надзея застаецца нязломнай. Сярод нявызначанасці ён знайшоў тое, на што не спадзяваўся, — адносіны, якія прынеслі цеплыню ў суровую рэальнасць вайны. Для яго гэта стала напамінам, што нават у самыя цёмныя часы жыццё працягваецца:

“Шчыра кажучы, калі я прыбыў сюды, мяне ўразілі ўкраінкі — яны неверагодныя. І некалькі месяцаў таму я сустрэўся з адной дзяўчынай, таму цяпер мы разам. Я спадзяюся, што калі вайна скончыцца — і калі ніхто з нас не загіне да таго — мы зможам працягнуць нашы адносіны ва Украіне або дзе-небудзь яшчэ”.

Тэкст: Дзмітрый Талкачоў

Фота, відэа, мантаж: Уладзімір Патола, Дзмітрый Талкачоў.