Док — паўднёваафрыканскі медык у 60-й асобнай механізаванай брыгадзе Украіны. Частка 2
Док родам з Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі, краіны, размешчанай за тысячы кіламетраў ад Украіны. Калі ў 2025 годзе ён вырашыў далучыцца да Узброеных сіл Украіны, у яго не было ніякага папярэдняга вайсковага досведу. Па прафесіі ён лекар, а цяпер служыць баявым медыкам узвода ў 60-й асобнай механізаванай брыгадзе. На полі бою яго медыцынскія веды набылі новы сэнс: дапамагаць параненым салдатам выжыць і вярнуцца дадому.
У другой частцы нашай размовы ён расказвае пра тое, як перажываў расійскія атакі на Кіеў, калі быў цывільным, пра эмацыйныя цяжкасці, звязаныя з дапамогай параненым вайскоўцам, і пра сваю ролю ў падрыхтоўцы пяхотнікаў. Ён таксама разважае пра тое, як сумяшчаць вайсковую службу з сямейным жыццём, чаму хоча працягваць вучыцца і як спадзяецца выкарыстаць свой досвед у будучыні.
Жыццё падчас вайны вачыма цывільнага
Перш чым далучыцца да Узброеных сіл Украіны, Док некалькі гадоў жыў у Кіеве як цывільны і непасрэдна сутыкаўся з расійскімі атакамі на горад:
«Я служу ўжо амаль год. Да гэтага, з 2024 года і да канца 2025-га, я быў цывільным. Вядома, здараліся атакі, але мы даволі хутка да іх прызвычаіліся. Потым сітуацыя станавілася ўсё больш напружанай, часам без аніякіх перапынкаў».
На гэты перыяд прыпала і нараджэнне яго дачкі. Спалучаць сямейнае жыццё з пастаяннай пагрозай атак было ўсё цяжэй:
«Выходзіш на вуліцу пагуляць, і раптам абвяшчаюць паветраную трывогу. Сярод дня чуваць стрэлы або адбываюцца атакі балістычнымі ракетамі».
Яго дачцэ крыху больш за два гады, але яна ўжо выпрацавала пэўную рэакцыю на гукі вайны:
«Кожны раз, калі абвяшчаюць трывогу або адбываецца выбух, яна бяжыць да мяне і кідаецца на мяне. Яна крыху палохаецца».
Па меры ўзмацнення атак усё цяжэй не заўважаць, як яны ўплываюць на паўсядзённае жыццё:
«Так бачыш, як вайна змяняе людзей і ўплывае на іх жыццё. Цяпер усё значна больш напружана, чым раней».
Самыя цяжкія моманты ў працы баявога медыка ўзвода
Док служыць баявым медыкам узвода. Гэтая роля прадугледжвае не толькі медыцынскую адказнасць, але і эмацыйную нагрузку, звязаную з клопатам пра іншых вайскоўцаў.
Адзін з самых цяжкіх эпізодаў адбыўся, калі яго падраздзяленне дзейнічала дзвюма асобнымі групамі па тры вайскоўцы ў кожнай. Пазней у той жа дзень яны павінны былі сустрэцца. Яны ўсталі рана, праверылі радыёстанцыі, і другая група вырушыла, але ўсё пайшло не паводле плану:
«Яны ўступілі ў бой, і двое хлопцаў атрымалі раненні. Яны былі даволі далёка ад нас — можа, метраў за 600. Па сутнасці, усё, што мы маглі рабіць, — сядзець і слухаць, бо адразу вакол іх з'явілася шмат дронаў: два Mavic і цэлая куча FPV. Заставалася толькі сядзець і чакаць».
На шчасце, параненым вайскоўцам удалося бяспечна выбрацца. Нягледзячы на тое, што гэты досвед быў надзвычай цяжкім, ён таксама прынёс вялікае палягчэнне:
«Гэта было сапраўды, вельмі цяжка, але ў той жа час я адчуваў вялікую палёгку, ведаючы, што яны будуць у бяспецы, што застануцца жывымі і што іх удалося адтуль вывесці».
Навучаць — значыць абараняць
Акрамя абавязкаў баявога медыка ўзвода, паўднёваафрыканскі добраахвотнік удзельнічае ў падрыхтоўцы іншых вайскоўцаў. Цяпер ён прыкамандзіраваны да пяхотнай роты, дзе таксама працуе інструктарам.
Раней Док выкладаў англійскую мову, таму яму падабаецца працаваць з людзьмі і дзяліцца ведамі. Для яго гэта яшчэ адзін спосаб дапамагаць забяспечваць бяспеку іншых:
«Я хачу працягваць гэтым займацца, бо калі я змагу добра выконваць сваю працу, то, спадзяюся, больш людзей змогуць бяспечна вярнуцца дадому».
Працяг службы ён таксама разглядае як магчымасць развіваць уласныя навыкі. Медыцынскія веды і ўмовы на полі бою пастаянна змяняюцца, і ён упэўнены, што яму яшчэ шмат чаму трэба навучыцца:
«Усё мяняецца кожны дзень, і я не хачу раптам сысці і пачаць займацца прыватным выкладаннем медыцыны ці чымсьці падобным, ведаючы, што мне яшчэ так шмат трэба вывучыць. Заўсёды з'яўляецца нешта новае.
Таму я хацеў бы заставацца тут як мага даўжэй і працягваць атрымліваць новыя веды».
Сям'я і адказнасць
Нягледзячы на цяжкасці, Доку падабаецца вайсковае жыццё, і ён хоча заставацца ва Узброеных сілах Украіны як мага даўжэй. Аднак працяглая разлука з сям'ёй застаецца адным з самых складаных аспектаў службы:
«Мне падабаецца вайсковае жыццё, можна так сказаць. Яно вельмі цікавае, поўнае адрэналіну і захапляльных момантаў. Але яно таксама даволі цяжкае, асабліва таму, што так шмат часу праводзіш далёка ад сям'і».
Вядома, Док хацеў бы часцей бываць дома з жонкай і сям'ёй. Але ён таксама разумее, што многія іншыя вайскоўцы не маюць такой магчымасці вяртацца дадому:
«Мы чакаем яшчэ адно дзіця, і, вядома, я хацеў бы быць дома з жонкай і сям'ёй. У той жа час тут ёсць шмат іншых хлопцаў, у якіх такой магчымасці няма. Таму, магчыма, калі я змагу застацца тут, яны атрымаюць шанец вярнуцца дадому».
Будучыня
Разважаючы пра будучыню, Док бачыць некалькі спосабаў выкарыстаць досвед і веды, якія набыў ва Украіне. Практычныя навыкі, атрыманыя ім падчас службы добраахвотнікам, напэўна, спатрэбяцца:
«Калі я не працягну службу або калі скончыцца вайна — магчыма, праз некалькі гадоў, — я абавязкова выкарыстаю веды, якія тут атрымаў.
Я хачу заняцца сельскай гаспадаркай, таму мне трэба будзе ўмець капаць. А тут дакладна вучышся капаць!»
Тэкст: Dmytro Tolkachov
Відэа і фота: Dmytro Tolkachov, Oleksandr Bekker
Рэдагаванне: Oleksandr Bekker
