«Мы на правільным баку гісторыі», – Гадэс

Гадэс – калумбіец, які з першых дзён маштабнага ўварвання стаў на абарону Украіны. У 2022 годзе ён ужо знішчаў расійскіх акупантаў на Харкаўшчыне – у Пятропаўлаўцы, непадалёк ад Купянска. Яго пазыўны – імя ўладара па той бок царства мёртвых. Для пабрацімаў гэтае імя – напамін: кожны дзень на полі бою – падарожжа паміж жыццём і смерцю. Для ворага ж – папярэджанне: з валадарства Гадэса мала каму шанцуе вярнуцца жывым.

Ваяр па прызванні

Гадэс ужо амаль дваццаць гадоў у войску. Першы досвед атрымаў у арміі Калумбіі, а пасля амаль чатыры гады служыў у Французскім замежным легіёне. Потым працаваў у прыватных ваенных кампаніях на Блізкім Усходзе і ў Афрыцы. Калі пачалося расійскае ўварванне, калумбіец ужо будаваў мірнае жыццё ў Германіі ды Швейцарыі, аднак не змог застацца ўбаку перад абліччам несправядлівасці:

«У 2022 годзе мой былы камандзір прапанаваў далучыцца да спецпадраздзялення ва Украіне. Я вырашыў прыехаць, бо расіяне – гэта захопнікі, якія хочуць адабраць свабоду ў ўкраінскага народа. Ніводная нацыя ў свеце не мае права прысвойваць свабоду іншай. Я змагаюся супраць гэтага».

Універсальны стралок

За доўгую вайсковую кар’еру Гадэс авалодаў шырокім арсеналам стралковай зброі. Гэты досвед апынуўся незаменным ва Украіне, дзе поле бою патрабуе ўніверсальнасці:

«У калумбійскай арміі маёй асноўнай зброяй была ізраільская вінтоўка Galil. У Французскім замежным легіёне я спецыялізаваўся як снайпер. У ад’ездках у Афрыку ды на Блізкі Усход працаваў з нямецкай Heckler&Koch. Ва Украіне пачынаў з АК, потым перайшоў на CZ BREN, а цяпер зноў карыстаюся кампактнай версіяй АК – АКС-74У».

Гадэс упэўнена валодае сучаснымі ўзорамі ўзбраення, аднак перавагу аддае платформе АК. Прычына простая і практычная: гэта самая распаўсюджаная здабыча на занятых ворагавых пазіцыях.

«З цягам часу я сабраў нямала трафеяў на перадавой – пераважна варожыя АК. Гэта старая зброя, але далёка не састарэлая. Вядома, чэшская CZ BREN ці амерыканская М4 – больш сучасныя. Але ў “калашнікава” ёсць перавага: ён працуе нават у вадзе і пяску, калі ўсё астатняе можа выйсці з ладу».

Вочы ў вочы з ворагам

Спецыялізацыя Гадэса – пяхота. Там, «на нулі», сярод багны, руін і пакалечаных ствалоў дрэў, ён разам з пабрацімамі ўступае ў прамы агнявы кантакт з ворагам:

«Місія заўсёды адна: знішчыць захопнікаў. Як мы гэтага дасягаем? Забіваючы іх. Іншага спосабу не прыдумалі».

Выхад на заданне – заўсёды рызыка. Таму кожная перамога вартая ўзнагароды.

«Тут, ва Украіне, я атрымаў шмат медалёў, бо ваяваў у самых гарачых месцах. Напрыклад, летась быў у Старамайорскім, на Данеччыне. Пратрымаўся на пазіцыях 21 дзень. Бітвы былі неверагодна жорсткімі – я ледзь не страціў жыццё. Пасля гэтага амаль паўгода правёў у шпіталі, каб аднавіцца».

Аб’яднаныя адной мэтай

Гадэс перакананы: пачуццё абавязку адрознівае Інтэрнацыянальны легіён ад ворага. Кожны, хто далучаецца да яго, ясна разумее, дзеля чаго ён тут:

«Мы змагаемся за свабоду Украіны. Гэта ідэя, якая надае сілы. У ворага ж няма сапраўднай мэты, за якую варта было б біцца. Многія з іх нібыта самі просяцца на смерць. Бо яны не маюць жадання вяртацца дадому».

Каб выжыць і перамагчы ворага, адной адвагі недастаткова. Каб ваяваць поруч з такімі байцамі, як Гадэс, трэба авалодаць канкрэтным наборам навыкаў:

«99% байцоў, якія далучыліся да Першага батальёна, прыехалі з-за мяжы. У сябе дома многія служылі ў войску, часта ў спецпадраздзяленнях. Мы ўсе добра навучаныя. Амаль як сілы спецыяльных аперацый.
А вораг хоча выйграць вайну колькасцю, а не якасцю. Яны проста гоняць людзей наперад – хваля за хваляй. Чаму яны прыязджаюць сюды паміраць? Бо яны не салдаты, а дурні, якіх іх камандзіры пасылаюць на забой».

Фізічная форма, тактычная падрыхтоўка, валоданне зброяй і ўменне заставацца спакойным пад націскам ворага – базавы набор для легіянера. Але Гадэс перакананы: ёсць яшчэ адна якасць, не менш важная:

«Інстынкт самазахавання – не менш важны. Шмат хто з нашых – не прафесійныя вайскоўцы, а былыя цывільныя. І гэты інстынкт дапамагае ім выжываць на фронце».

Новы дом

Гадэс пабываў у многіх краінах і пазнаёміўся з рознымі культурамі. Але менавіта Украіну свядома выбраў сваім новым домам:

«Я змагаюся за Украіну, бо адныні тут мая сям’я: мая жонка – украінка. Я хачу мець дзяцей, выхоўваць іх ва Украіне і застацца тут на ўсё жыццё».

Ён закахаўся ў гэтую зямлю – а такое пачуццё немагчымае без разумення таго, што любіш. Таму пры кожнай магчымасці ён падарожнічае краінай, каб адчуць, чым яна жыве:

«Я аб’ехаў амаль усю Украіну. Калі маю магчымасць, сядаю ў цягнік ці аўтобус і еду адкрываць новыя гарады. Быў в Одэсе, Львове, Кіеве, Харкаве. Данеччына неверагодна прыгожая, і тым больш трагічна, што цяпер гэтую зямлю топчуць аркі».

Украіна здаецца яму надзвычай падобнай да роднай Калумбіі. Магчыма, таму ён адчувае асаблівую сувязь з гэтай зямлёй:

«Прырода тут такая ж дзівосная, як у Калумбіі. Яшчэ адна падабенства – ежа. Мяне здзівіла, як украінцы шануюць сваю кухню. Гэта нагадвае стаўленне да ежы ў Калумбіі. Украіна таксама асаблівая тым, што гэта хрысціянская краіна, дзе сям’я – вышэй за ўсё. У Калумбіі гэтаксама: сям’я на першым месцы».

Мова – масток да новай краіны і яе культуры. Гадэс гэта разумее і стараецца авалодваць украінскай:

«Мая жонка хоча, каб дома я гаварыў яе роднай мовай. Калі я галодны, кажу ёй па-ўкраінску: “Я хачу сняданак, я хачу абед, я хачу вячэру. Пайшлі ў краму, пайшлі ў цэнтр, пайшлі на базар”».

Цвярозая галава, цвёрдая рука

Гадэс мае выразнае пасланне для тых, хто гатовы далучыцца да абароны Украіны: перамога залежыць не толькі ад гераізму, але і ад падрыхтоўкі ды вытрымкі:

«Гэта вельмі цяжка. Усе ведаюць, што кожны раз можна загінуць. Гэта доўгая вайна. Вораг думаў, што гэта будзе чатырохдзённая “спецаперацыя”, каб захапіць Кіеў. А цяпер гэта ўжо чатырохгадовая поўнамаштабная вайна».

Нават людзі са сталі маюць патрэбу ў адпачынку. Гадэс ведае, як знясільвае вайна такой безлітаснай інтэнсіўнасці. Але, нягледзячы на цяжкасці, ён заклікае не здавацца:

«Многія стамляюцца. Нават тыя з нас, хто ваюе за свабоду ва Украіне, адчуваюць знясіленне і хочуць сыходзіць. Але я заўсёды заклікаю вяртацца, бо мы на правільным баку гісторыі. І ўрэшце яны вяртаюцца. Бо ведаюць: фронт безлітасны, і наш абавязак яшчэ не выкананы».

Тэкст: Дзмітрый Толкачоў

Фота і відэа: Уладзімір Патола

Відэамантаж: Аляксандр Лось