Согер: «Вораг хоча змести ўсё на сваім шляху. А мы — адказваем агнём»
Ён прыбыў з краю трапічных лясоў і горных гарызонтаў — адтуль, дзе вайну ведаюць не па чутках і паважаюць тых, хто здольны бараніць сваю зямлю са зброяй у руках. Перш чым апынуцца ва Украіне, Согер адслужыў дзесяць гадоў ва ўзброеных сілах Калумбіі, дзевяць з іх — як прафесійны вайсковец. Калі расійска-ўкраінская вайна набірала абароты, ён усё выразней разумеў: заставацца ўбаку — не яго шлях. Таму звольніўся са службы, пакінуў дом і перасёк акіян, каб стаць плячо ў плячо з украінцамі ў барацьбе супраць расійскай агрэсіі.
Для многіх назіральнікаў расійска-ўкраінская вайна выглядае пачаткам новай ваеннай эпохі — калі дроны могуць вырашаць вынік бою задоўга да візуальнага кантакту паміж байцамі. Адной з прычын, што прывялі Согера ва Украіну, была прафесійная цікаўнасць. Ён хацеў убачыць гэтую новую ваенную рэальнасць на ўласныя вочы:
«У Калумбіі вайна зусім іншая. Яна не мае нічога агульнага з тым, што вы бачыце тут. Там гэта пераважна пяхота — блізкія сутыкненні, вораг перад вачыма. Тут жа ваююць не толькі пяхота і танкі — тут паўсюль дроны і артылерыя. У Калумбіі гэта таксама ёсць, але не ў такіх маштабах. Менавіта гэта мяне і зацікавіла — прыехаць і перажыць гэты досвед асабіста».
Але як бы тэхнічна ні ўскладнялася вайна, для пяхотніка ўсё зводзіцца да гранічна простага выбару — або ты, або цябе:
«Калі расійская пяхота наступае, яны ціснуць колькасцю, спрабуючы змести ўсё перад сабой. Іх мэта — знішчыць кожнага, хто трапіцца на шляху. Мы ж адказваем агнём. Калі можам утрымаць пазіцыю — трымаем яе да апошняга. Калі не — адыходзім зладжана і без лішніх страт».
На момант нашай размовы Согер знаходзіўся ва Украіне ўжо каля дзевяці месяцаў. За плячыма — дзясяткі заданняў, але адно з іх урэзалася ў памяць назаўсёды — яго першае баявое хрышчэнне, падчас якога ён страціў двух пабрацімаў і сам цудам застаўся жывым:
«Я таксама быў паранены. І дагэтуль не разумею, як застаўся жывы. Мне трапіла ў твар і ў нагу — але я ўсё яшчэ тут і гатовы ваяваць далей».
Ранні мяняюць назаўсёды. Яны могуць аслабіць цела, але здольныя загартаваць дух. Боль становіцца ўрокам, які немагчыма забыць. Согер вынес з таго досведу простую, але глыбокую ісціну:
«Гэта навучыла мяне давяраць сабе — верыць, што шанец выжыць ёсць заўсёды. Бываюць моманты, калі думаеш: “Вось і ўсё. Сёння мой канец”. Але калі верыш у сябе і трымаешся за Бога, можна знайсці выйсце. Вось я перад вамі — жывы, побач з пабрацімамі. Маю некалькі ран, але ўсё яшчэ трымаюся».
Калі мы запісвалі інтэрв’ю, на руках Согера яшчэ былі бачныя свежыя павязкі — сляды яго другога ранення ў гэтай вайне. На шчасце, ён і яго пабрацімы засталіся жывымі, але ўспаміны пра той бой дагэтуль не згаслі:
«Нас атакавалі ўсім — танкамі, артылерыяй, дронамі — спрабавалі выбіць з пазіцыі. Мы трымаліся чатыры дні, але на чацвёрты нас цалкам знясілілі. Потым на нас навалілася іх пяхота. Мы пачалі адыходзіць, аднак падчас адступлення нас выявілі разведвальныя дроны — і пачалі біць FPV і бомберамі, а таксама накрываць артылерыяй. Тады мяне і параніла ў абедзве рукі».
На радзіме, у Калумбіі, яго не рыхтавалі да вайны такога кшталту. Але Согер аказаўся здольным вучнем. Яго не спалохалі незнаёмыя пагрозы. Наадварот — яны навучылі яго дзейнічаць там, дзе кошт памылкі — жыццё. Усё, што ён вынес з гэтай вайны, напісана не чарнілам, а рубцамі на яго целе. І ён спадзяецца, што яго досвед стане падказкай для тых, хто наважыцца паўтарыць яго шлях:
«Калі вораг наступае, галоўнае — не панікаваць. Людзі часта палохаюцца і думаюць, што гэта канец. Трэба захоўваць спакой, чакаць і думаць халоднай галавой, выразна разумеючы свой наступны крок. Рашэнні на перадавой вымяраюцца секундамі. Нават калі рашэнне здаецца няправільным — прымаеш яго і рухаешся наперад. Менавіта так я кожны раз вяртаўся жывым».
Вайна не даруе спантаннасці. Рашэнне ваяваць павінна быць свядомым і прынятым задоўга да выхаду на поле бою. Досвед дапамагае, але не вызваляе ад неабходнасці авалодваць новымі навыкамі. Нават загартаваныя байцы вымушаныя нанава вучыцца рухацца, думаць і дзейнічаць у рэаліях гэтай вайны. У гэтым Согер пераканаўся з першага ж дня ва Украіне:
«Мне пашанцавала з інструктарамі. Нас вучылі працаваць малымі групамі, рухацца максімальна ціха, не заплюшчваць вочы падчас стральбы, не дазваляць рукам дрыжаць, калі бачыш ворага, ваяваць у лясах і акопах. У нас былі інтэнсіўныя трэніроўкі — знясільваючыя фізічна і псіхалагічна. Але менавіта гэта дае вынік».
Але найбольш яго ўражвае не вайна як рамяство, а людзі побач з ім. Украінскіх байцоў ён называе не толькі пабрацімамі па зброі, але і крыніцай натхнення — прыкладам той унутранай сілы, што пашырае межы чалавечай вытрымкі на полі бою:
«Для мяне гонар насіць украінскую форму. І гонар бачыць іншых у ёй. Я бязмежна паважаю ўкраінцаў. Яны — сапраўдныя воіны. Я бачыў, як яны стаяць да апошняга. Калі здаецца, што сіл больш няма — яны працягваюць біцца. І гэта матывуе трымацца».
Нягледзячы на тое, што вайна фарміруе яго сённяшні дзень, думкі Согера раз за разам вяртаюцца да цішэйшай карціны будучыні — дзе замест акопаў на палях каласіцца збожжа. Украіна стала для яго не толькі фронтам барацьбы, але і зямлёй, дзе ён марыць пусціць карані. Любоў украінцаў да сельскага жыцця адгукаецца ў ім цёплымі ўспамінамі пра радзіму, сціраючы адчуванне чужыннасці:
«Украінцы — вельмі добрыя людзі. Вельмі ветлівыя. Яны цэняць тое, што мы робім. Дзе б я ні быў — нават у шпіталях — мяне ўсюды цёпла прымалі. Я адчуваю сябе тут як дома. Люблю вёску. Пасля вайны хацеў бы застацца тут жыць, мець дом і ферму. Менавіта гэта падштурхоўвае мяне ваяваць за іх. Да канца вайны — або да канца майго жыцця — я застануся тут, каб дапамагаць».
Але вайна ўсё яшчэ трывае. Нават калі цела аднаўляецца, думкі Согера ўжо на фронце — побач з тымі, з кім ён прывык дзяліць бліндаж, рызыкі і адказнасць за кожны крок. На перадавую яго кліча перадусім пачуццё пабрацімства:
«Мой план — працягваць. Працягваць ваяваць. Я хачу вярнуцца ў свой падраздзяленне і зноў працаваць побач з камандай. Менавіта гэтага мне цяпер найбольш не хапае».
Тэкст: Дзмітрый Талкачоў
Фота, відэа, мантаж: Уладзімір Патола
