“Я хацеў ваяваць” — Ківі, студэнт з Новай Зеландыі, які стаў байцом Узброеных Сіл Украіны
Ён родам з Окленда — «Горада ветразяў» у Новай Зеландыі, які невыпадкова называюць раем на зямлі. Там смарагдавыя вулканічныя пагоркі акружаныя беласнежнымі пляжамі, акіян заўсёды побач, а час нібы цячэ павольней. Гэта прастора камфорту і бяспекі. Але Ківі вырашыў пакінуць яе. Бо не мог назіраць за вайной здалёк — ведаючы, што ва Украіне гінуць нявінныя людзі.
Ківі не быў вайскоўцам. Ён не меў ніякага дачынення да вайны: ні вайсковай падрыхтоўкі, ні баявога досведу. Ён вучыўся ва ўніверсітэце на інжынера-механіка. Але пасля пачатку поўнамаштабнага расійскага ўварвання яго выбар стаў відавочным:
«Я хацеў ваяваць. Мне не падабалася тое, што робяць расіяне — бамбяць мірных, разбураюць дамы. Я не мог з гэтым змірыцца. Таму кінуў універсітэт, прыехаў сюды і пачаў шукаць брыгаду. Пазнаёміўся з сябрам, і ён сказаў: “Пайшлі са мной у 47-ю”. І вось я тут».
Для Ківі Украіна не была проста загалоўкам навін. Яна мела абліччы — людзей, з якімі ён пазнаёміўся, вывучаючы ўкраінскую мову онлайн. Іх галасы распавядалі яму пра вайну. За іх імёнамі стаялі сапраўдныя гісторыі — пра абстрэлы, страх і няпэўнасць:
«Я спрабаваў вывучаць украінскую праз HelloTalk. Так я і пазнаёміўся з сябрамі онлайн. Яны распавядалі, што адбываецца — пра абстрэлы і ўсё астатняе. Паказвалі фота. Убачыўшы гэта, я захацеў прыехаць яшчэ хутчэй».
Ён прыбыў без вайсковага досведу, але фізічна падрыхтаваным. А ўжо ў складзе 47-й асобнай механізаванай брыгады «Маґура» прайшоў інтэнсіўную падрыхтоўку — каб за кароткі час ператварыцца з цывільнага ў байца:
«Дома я шмат трэніраваўся ў зале, каб быць у форме. А тут нас трэніравалі без перапынку цэлы месяц. Мы шмат стралялі і шмат хадзілі. Вельмі шмат хадзілі».
Дзесяць баявых выхадаў у складзе 47-й брыгады — і Ківі ўжо не той, кім быў напачатку. Досвед змяняе яго, загартоўвае. Аднак сапраўдным выпрабаваннем становіцца не толькі сутыкненне з ворагам, але і пастаянная прысутнасць пагрозы з неба. Нібы ў пацвярджэнне гэтага, наша інтэрв’ю перапыніў характэрны гул дрона:
«Іх вельмі шмат — трэба хутка хавацца. На трэніроўках нас вучылі: замерці, схавацца за дрэвам. Калі чуеш дрон, першая думка: “Чорт, і што мне рабіць?” Можаш спалохацца на імгненне, але потым уключаецца падрыхтоўка».
Але колькі б досведу ні назапашваў новазеландзец, ёсць рэчы, да якіх не прызвычаішся. Гэта частка вайны — і адзін з самых цяжкіх яе цяжараў:
«Ёсць гразь і снег — там асабліва не пабегаеш. Але самае цяжкае — бачыць параненых сяброў… бачыць целы і разумець: гэта мог быць я».
На вайне людзі трымаюцца за ўсё, што дапамагае вытрымаць і не зламацца. Для Ківі такой апорай становіцца шчыры гумар, якім ён напаўняе нават свае баявыя гісторыі:
«Аднойчы нам трэба было зачысціць пазіцыю — там было двое расіян. Мой пабрацім ішоў першым, я быў за ім з кулямётам. Яго падстрэлілі, але ён працягваў страляць і крычаць: “Я паранены!”
Я рушыў наперад, схаваўся ў невялікай канаўцы і адкрыў агонь. Але патроны скончыліся. Я схапіў скрынку з патронамі і кінуў у іх, крыкнуўшы: “Ідзі на***й”. У адказ — чарга.
Гэта, напэўна, была самая смешная частка майго дня. Гэты момант назаўсёды застанецца са мной».
Вайна не адмяняе будучыню — часам яна робіць думкі пра яе яшчэ мацнейшымі. У краіне, якую ён прыехаў абараняць, Ківі сустрэў чалавека, які надаў яго гісторыі асабісты сэнс. І ўсё ж, пакуль вайна працягваецца, яго шлях — на перадавой:
«У Дняпры ёсць дзяўчына — вельмі асаблівая. Хачу паехаць да яе, з’есці разам марожанае. А потым — зноў ваяваць. Я люблю ваяваць. І люблю гэтую краіну».
А тым, хто разважае пра добраахвотніцтва, ён дае простую і шчырую параду:
«Проста зрабіце гэта. Тут у вас будзе найлепшае абсталяванне, найлепшая падрыхтоўка, і вы знойдзеце братоў на ўсё жыццё. Калі сапраўды хочаце ваяваць — ідзіце ў 47-ю. Вы шмат чаму навучацеся — падрыхтоўка вельмі моцная. Калі памыліцеся — на вас не будуць крычаць, вам пакажуць, як правільна. Тут вучаць».
Даведацца больш пра 47-ю асобную механізаваную брыгаду «Маґура» і далучыцца можна на афіцыйным сайце: https://47.army/
Тэкст: Дзмітрый Талкачоў
Відэа, фота: Уладзімір Патола, Дзмітрый Талкачоў
Мантаж: Аляксандр Бекер
