Эйпрыл Хагет: Прыехала ва Украіну з гуманітарнай дапамогай. Засталася, каб абараняць Украіну. Частка 2
Спакойнае жыццё ў Канадзе. Кадры з Бучы, якія прымусілі яе дзейнічаць. Калі Эйпрыл Хагет упершыню прыехала ва Украіну, яна планавала даставіць гуманітарную дапамогу і вярнуцца дадому ўжо праз 18 дзён. Але расійскія атакі на мірных жыхароў, страта блізкіх сяброў і ўсведамленне таго, што Данеччына стала яе домам, змянілі ўсё.
Сёння яна служыць баявой медыкіняй у батальёне «Алькатрас» 93-й асобнай механізаванай брыгады «Халодны Яр». У другой частцы нашай размовы Эйпрыл распавядае, як прайшла шлях ад валанцёркі, якая дапамагала мірным жыхарам, да вайскоўцы Узброеных Сіл Украіны.
Валанцёрства ўжо было недастатковым
«Прайшло шмат часу, перш чым я вырашыла ўступіць у войска.
Нават у 2024 годзе я працягвала займацца гуманітарнай дапамогай. Я працавала ў Сіверску, недалёка ад Краматорска. Пачала ездзіць туды ў студзені 2024 года. На той момант у горадзе ўжо не было электрычнасці, і я развозіла людзям ваду. Нягледзячы ні на што, Сіверск усё яшчэ трымаўся, і там заставалася шмат жыхароў.
Прыкладна восем месяцаў я на ўласныя вочы назірала, што расіяне робяць з мірным насельніцтвам. У тых раёнах было няшмат вайскоўцаў, і амаль кожны дзень я вярталася і даведвалася, што нехта з маіх знаёмых загінуў.
У красавіку 2024 года я страціла блізкую сяброўку, якая каардынавала дапамогу ў горадзе. Яна арганізоўвала эвакуацыю, вызначала, якіх жывёл трэба выратаваць, якія лекі і неабходныя рэчы патрэбныя людзям — яна займалася літаральна ўсім. Яе смерць мяне зламала.
Я працягвала працаваць. Перастала развозіць ваду, але да жніўня яшчэ займалася эвакуацыяй людзей і жывёл. Урэшце я адчула, што ў мяне больш няма сіл.
Калі я прыехала ва Украіну, я была кіраўніцай дабрачыннага фонду. Я хацела дапамагаць украінцам. Але, думаю, калі дастаткова доўга жывеш у нейкім месцы, гэтая вобласць становіцца тваім домам, а яе людзі — тваімі людзьмі. І ўжо не мае значэння, дзе ты нарадзіўся.
Я ведаю кожную дарогу ад Лімана да Зарычнага і Сіверска. Ведаю ўсе вёскі, цэрквы, пра якія амаль ніхто не чуў, усе другарадныя дарогі вакол Краматорска.
Я так доўга працавала тут, што бачыла, як гінуць мае сябры — мая другая сям'я. І не магла нічога змяніць. Раздаваць прадукты і арганізоўваць эвакуацыю — гэта было бясконцае замкнёнае кола.»
Рашэнне стаць вайскоўцам
«Гэтая праца ніколі б не скончылася. Але я падумала: калі стану побач з вайскоўцамі і накірую туды ўсе свае сілы, магчыма, сапраўды змагу нешта змяніць. Магчыма, змагу выратаваць хоць кагосьці са сваіх людзей.
Пасля ўсяго, што я пабачыла ў Сіверску, ужо летам 2024 года я разумела, што расіяне прасоўваюцца ўсё бліжэй. Я ўжо бачыла, да чаго ўсё ідзе, і хацела дапамагчы абараніць мясціны, якія палюбіла.
Гэта мой дом.
У 2024 годзе праз свой фонд я дапамагала ўсім, хто звяртаўся. Я падтрымлівала кожную брыгаду, якая мела патрэбу ў дапамозе. Але пазней вырашыла засяродзіць усе свае намаганні менавіта на падраздзяленнях, якія ваююць на перадавой.
Я пачала падтрымліваць падраздзяленні, якія выконвалі баявыя задачы ў Харкаўскай і Данецкай абласцях, у тым ліку 3-ю аператыўную брыгаду «Спартан» і 93-ю асобную механізаваную брыгаду «Халодны Яр».
Калі ў жніўні 2024 года я вырашыла ўступіць у войска, у 93-й брыгадзе ўжо служыў мой добры сябар, якому я даўно дапамагала. Яго пазыўны — Валідол. Сёння ён камандзір майго батальёна.
Я расказала яму пра свае пачуцці. Проста расплакалася.
Я сказала: «Я стамілася глядзець, як паміраюць мае сябры. Я больш не магу. І дакладна не магу проста вярнуцца дадому».
Пастаянныя спробы ратаваць людзей вельмі вымотваюць. А цывільнаму чалавеку зрабіць гэта надзвычай цяжка, бо ў цябе няма зброі і магчымасці іх абараніць. Ты можаш толькі дапамагчы ім пражыць яшчэ адзін дзень.
Але проста выжываць — недастаткова.»
Далучэнне да 93-й брыгады
«Валідол прапанаваў мне месца ў сваім батальёне.
Спачатку я падумала, што ён жартуе.
Але ён сказаў: «Не. Калі ты пройдзеш медыцынскую падрыхтоўку, я дапамагу табе заключыць кантракт».
Добрую прапанову мне таксама зрабіла брыгада «Спартан».
Прызнаюся шчыра — у выніку я нават падкінула манету.
Выпаў «Спартан».
Але калі я ўбачыла вынік, адчула расчараванне.
Менавіта тады я зразумела, што не хачу ісці туды. Маё месца — ў 93-й брыгадзе.
І кожны дзень я ўдзячная за тое, што зрабіла менавіта гэты выбар.»
Чаму мяне называюць «Бабця»
«Абодва мае бацькі пакутавалі ад залежнасцяў і неаднаразова траплялі ў турму.
Думаю, менавіта таму ў мяне ёсць досвед і навыкі, якіх можа не быць у іншых. У Канадзе вельмі добра развітыя сістэмы дапамогі людзям з залежнасцямі, псіхічным здароўем і медыцынскай падтрымкі ў цэлым.
Гэта дапамагае мне працаваць з нашымі вайскоўцамі больш уважліва і спагадліва.
Яны называюць мяне «Бабця».
Гэтая мянушка з'явілася як жарт, бо я ўвесь час паўтарала: «Ой, як я стамілася...»
Адзін з сяржантаў засмяяўся і сказаў: «Ты сапраўдная бабця».
З цягам часу я прыняла гэтае імя.»
Больш, чым баявая медыкіня
«Кожны дзень я раблю значна больш, чым прадугледжвае мой кантракт.
Калі я толькі пачала службу, я ўпарадкоўвала медыцынскую дакументацыю, стварала медыцынскія карткі для ўсіх нашых вайскоўцаў, дапамагала арганізоўваць лячэнне ВІЧ, гепатыту С і вырашаць мноства іншых медыцынскіх пытанняў. Я абараняла іх інтарэсы ўсюды, дзе магла.
Цяпер я займаюся ўсім, што патрэбна хлопцам: шкарпэткамі, бялізнай, ежай, лекамі — літаральна ўсім. І гэта яшчэ без уліку маёй валанцёрскай і фандрайзінгавай працы.
Мая праца ніколі не заканчваецца.
Я вельмі сур'ёзна стаўлюся да сваёй ролі «Бабці». Адчуваю сябе часткай іх сям'і. Яны павінны ведаць, што, што б ні здарылася, заўсёды ёсць чалавек, які будзе гаварыць ад іх імя і адстойваць іх інтарэсы.
Так, я баявая медыкіня і выконваю сваю медыцынскую працу. Калі аднойчы ў мяне будзе больш сіл — або больш людзей, якія дапамогуць з астатнімі задачамі, — я з радасцю вярнуся да гэтай працы цалкам.
Але мой досвед у бізнесе таксама аказаўся вельмі карысным для батальёна. Ён дапамагае ў фандрайзінгу, наладжванні партнёрстваў, пошуку кантактаў і арганізацыі лагістыкі — дастаўцы літаральна тон дапамогі і абсталявання нашым вайскоўцам кожны месяц.
Я пачынала на адной пасадзе, але з часам мая роля змянілася ў адпаведнасці з тым, у чым я магла быць найбольш карыснай.
Думаю, гэта шмат гаворыць пра ўкраінскае войска. Ты можаш пачаць з адной ролі, але калі людзі бачаць, што ў нечым ты асабліва моцны, табе дадуць магчымасць працаваць там, дзе ты прынясеш найбольшую карысць.»
Даведайцеся больш пра 93-ю асобную механізаваную брыгаду «Халодны Яр» на афіцыйным сайце:
Тэкст: Дзмітрый Талкачоў
Відэа: Дзмітрый Талкачоў, Аляксандр Бекер
Мантаж: Аляксандр Бекер
