«Ήθελα να πολεμήσω» — ο Kiwi, φοιτητής από τη Νέα Ζηλανδία που έγινε στρατιώτης των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας

Κατάγεται από το Όκλαντ — την «Πόλη των Ιστίων» στη Νέα Ζηλανδία, που δεν αποκαλείται τυχαία παράδεισος στη γη. Εκεί, σμαραγδένιοι ηφαιστειακοί λόφοι περιβάλλονται από λευκές αμμώδεις παραλίες, ο ωκεανός είναι πάντα κοντά και ο χρόνος μοιάζει να κυλά πιο αργά. Είναι ένας τόπος άνεσης και ασφάλειας. Κι όμως, ο Kiwi επέλεξε να τον αφήσει πίσω. Δεν μπορούσε να παρακολουθεί τον πόλεμο από μακριά — γνωρίζοντας ότι στην Ουκρανία πεθαίνουν αθώοι άνθρωποι.

Ο Kiwi δεν ήταν στρατιωτικός. Δεν είχε καμία σχέση με τον στρατό: ούτε εκπαίδευση ούτε πολεμική εμπειρία. Σπούδαζε μηχανολογία. Όμως, μετά την έναρξη της πλήρους κλίμακας ρωσικής εισβολής, η επιλογή του έγινε ξεκάθαρη:

«Ήθελα να πολεμήσω. Δεν μου άρεσε αυτό που έκαναν οι Ρώσοι — βομβάρδιζαν αμάχους, κατέστρεφαν σπίτια. Δεν μπορούσα να το δεχτώ. Έτσι άφησα το πανεπιστήμιο, ήρθα εδώ και άρχισα να ψάχνω για μια ταξιαρχία. Γνώρισα έναν φίλο και μου είπε: “Έλα μαζί μου στην 47η”. Και τώρα είμαι εδώ».

Για τον Kiwi, η Ουκρανία δεν ήταν απλώς ένας τίτλος ειδήσεων. Είχε πρόσωπα — ανθρώπους που γνώρισε μαθαίνοντας ουκρανικά στο διαδίκτυο. Οι φωνές τους του μιλούσαν για τον πόλεμο. Πίσω από τα ονόματά τους υπήρχαν πραγματικές ιστορίες — βομβαρδισμοί, φόβος, αβεβαιότητα:

«Προσπαθούσα να μάθω ουκρανικά μέσω του HelloTalk. Έτσι γνώρισα φίλους στο διαδίκτυο. Μου έλεγαν τι συμβαίνει — για τους βομβαρδισμούς και όλα τα υπόλοιπα. Μου έδειχναν φωτογραφίες. Όταν τα είδα αυτά, ήθελα να έρθω ακόμη πιο γρήγορα».

Ήρθε χωρίς στρατιωτική εμπειρία, αλλά ήταν σωματικά προετοιμασμένος. Στις τάξεις της 47ης Ανεξάρτητης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας «Magura» πέρασε εντατική εκπαίδευση — σχεδιασμένη να μετατρέψει έναν πολίτη σε στρατιώτη μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα:

«Πριν έρθω, απλώς πήγαινα στο γυμναστήριο για να είμαι σε καλή φυσική κατάσταση. Μετά ήρθα στη μονάδα και μας εκπαίδευαν συνεχώς για έναν ολόκληρο μήνα. Πολλή σκοποβολή και πολύ περπάτημα. Πάρα πολύ περπάτημα».

Δέκα αποστολές μάχης με την 47η Ταξιαρχία — και ο Kiwi δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος. Η εμπειρία τον αλλάζει, τον σκληραίνει. Όμως η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι μόνο η επαφή με τον εχθρό, αλλά και η συνεχής απειλή από τον ουρανό. Σαν να το επιβεβαιώνει αυτό, η συνέντευξή μας διακόπτεται από τον χαρακτηριστικό ήχο ενός drone:

«Είναι πάρα πολλά — πρέπει να κρυφτείς γρήγορα. Στην εκπαίδευση μας έλεγαν: μείνε ακίνητος, κρύψου πίσω από ένα δέντρο. Όταν ακούς drone, η πρώτη σκέψη είναι: “Τι στο καλό να κάνω;” Μπορεί να φοβηθείς για μια στιγμή, αλλά μετά ενεργοποιείται η εκπαίδευση».

Όση εμπειρία κι αν αποκτά, υπάρχουν πράγματα που δεν γίνονται ποτέ πιο εύκολα. Είναι μέρος της πραγματικότητας του πολέμου — και ένα από τα πιο βαριά του φορτία:

«Υπάρχει λάσπη και χιόνι — δεν μπορείς να κινηθείς εύκολα. Αλλά το πιο δύσκολο είναι να βλέπεις τραυματισμένους φίλους… να βλέπεις σώματα και να σκέφτεσαι: αυτό θα μπορούσα να είμαι εγώ».

Στον πόλεμο, οι άνθρωποι κρατιούνται από οτιδήποτε τους βοηθά να αντέξουν. Για τον Kiwi, ακόμη και μέσα στο χάος, υπάρχει χώρος για μαύρο χιούμορ — στιγμές που δεν εξαφανίζουν τον κίνδυνο, αλλά τον κάνουν πιο υποφερτό:

«Μια φορά έπρεπε να καθαρίσουμε μια θέση — υπήρχαν δύο Ρώσοι μέσα. Ο φίλος μου ήταν μπροστά, εγώ ακριβώς πίσω του με πολυβόλο. Τον πυροβόλησαν, αλλά συνέχισε να πυροβολεί και να φωνάζει: “Είμαι τραυματισμένος!”

Προχώρησα μπροστά, μπήκα σε ένα μικρό χαντάκι και άρχισα να πυροβολώ — και μετά μου τελείωσαν τα πυρομαχικά. Πήρα το κιβώτιο και το πέταξα προς το μέρος τους, φωνάζοντας: “Idi nahui”. Και αυτοί άρχισαν να πυροβολούν πίσω.

Ήταν ίσως το πιο αστείο κομμάτι της μέρας μου. Μετά κοίταξα γύρω — όλοι είχαν ήδη υποχωρήσει. Οπότε έτρεξα κι εγώ πίσω. Αυτή η στιγμή θα μείνει μαζί μου για πάντα».

Ο πόλεμος δεν ακυρώνει το μέλλον — μερικές φορές κάνει τη σκέψη του ακόμη πιο έντονη. Στη χώρα που ήρθε να υπερασπιστεί, ο Kiwi γνώρισε κάποιον που έδωσε στην ιστορία του μια προσωπική διάσταση. Όμως όσο ο πόλεμος συνεχίζεται, η θέση του παραμένει στο μέτωπο:

«Στο Ντνίπρο υπάρχει ένα κορίτσι — πολύ ξεχωριστό. Θέλω να πάω εκεί, να φάμε παγωτό μαζί. Και μετά να συνεχίσω να πολεμώ. Μου αρέσει να πολεμώ. Και αγαπώ αυτή τη χώρα».

Και για όσους σκέφτονται να γίνουν εθελοντές και να ενταχθούν στον ουκρανικό στρατό, η συμβουλή του είναι απλή και ξεκάθαρη:

«Απλώς κάντε το. Θα έχετε τον καλύτερο εξοπλισμό, την καλύτερη εκπαίδευση και θα βρείτε αδέρφια για μια ζωή. Αν πραγματικά θέλετε να πολεμήσετε — ελάτε στην 47η. Το προτείνω. Θα μάθετε πολλά — η εκπαίδευση είναι πολύ καλή. Αν κάνετε λάθη, δεν θα σας φωνάξουν — θα σας δείξουν πώς να το κάνετε σωστά».

Μάθετε περισσότερα για την 47η Ανεξάρτητη Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία «Magura» και ενταχθείτε μέσω της επίσημης ιστοσελίδας: https://47.army/

Κείμενο: Ντμίτρο Τολκατσόφ

Βίντεο, φωτογραφίες: Βολοντίμιρ Πατόλα, Ντμίτρο Τολκατσόφ

Μοντάζ: Ολεξάντρ Μπέκερ