Doc – Południowoafrykański medyk w 60. Samodzielnej Brygadzie Zmechanizowanej Ukrainy. Cz. 2
Doc pochodzi z Republiki Południowej Afryki, kraju oddalonego od Ukrainy o tysiące kilometrów. Kiedy w 2025 roku zdecydował się dołączyć do Sił Zbrojnych Ukrainy, nie miał żadnego wcześniejszego doświadczenia wojskowego. Z wykształcenia lekarz, obecnie służy jako medyk bojowy plutonu w 60. Samodzielnej Brygadzie Zmechanizowanej. Na polu walki jego wiedza medyczna nabrała nowego znaczenia: pomaga rannym żołnierzom przeżyć i wrócić do domu.
W drugiej części naszej rozmowy opowiada o tym, jak jako cywil doświadczał rosyjskich ataków na Kijów, o emocjonalnych wyzwaniach związanych z opieką nad rannymi żołnierzami oraz o swojej roli w szkoleniu piechurów. Mówi także o godzeniu służby wojskowej z życiem rodzinnym, o tym, dlaczego chce nadal się uczyć, i o tym, jak zamierza wykorzystać zdobyte doświadczenie w przyszłości.
Życie w czasie wojny z perspektywy cywila
Zanim dołączył do Sił Zbrojnych Ukrainy, Doc przez kilka lat mieszkał w Kijowie jako cywil i bezpośrednio doświadczał rosyjskich ataków na miasto:
„Służę już prawie rok. Wcześniej, od 2024 roku do końca 2025 roku, byłem cywilem. Oczywiście, zdarzały się ataki, ale dość szybko się do nich przyzwyczailiśmy. Potem sytuacja stawała się coraz bardziej intensywna, czasami bez żadnych przerw”.
W tym okresie urodziła się również jego córka. Godzenie życia rodzinnego z nieustannym zagrożeniem atakami stawało się coraz trudniejsze:
„Wychodziło się na zewnątrz, żeby się pobawić, a tu nagle alarm lotniczy. W środku dnia słychać było strzały albo dochodziło do ataków rakietami balistycznymi”.
Jego córka ma niewiele ponad dwa lata, a już wykształciła reakcję na odgłosy wojny:
„Za każdym razem, gdy rozlega się alarm albo słychać wybuch, biegnie do mnie i wskakuje mi na kolana. Trochę się boi”.
Wraz z nasileniem ataków coraz trudniej ignorować ich wpływ na codzienne życie:
„Właśnie wtedy widać, jak wojna zmienia ludzi i wpływa na ich życie. Teraz sytuacja jest znacznie bardziej intensywna niż wcześniej”.
Najtrudniejsze chwile w służbie medyka bojowego plutonu
Doc służy jako medyk bojowy plutonu. Ta funkcja wiąże się zarówno z odpowiedzialnością medyczną, jak i z emocjonalnym obciążeniem wynikającym z opieki nad innymi żołnierzami.
Jedno z najtrudniejszych doświadczeń przeżył, gdy jego jednostka działała w dwóch oddzielnych grupach, liczących po trzech żołnierzy każda. Tego samego dnia mieli się później spotkać. Wstali wcześnie, sprawdzili radia, a druga grupa wyruszyła w drogę. Jednak wydarzenia potoczyły się inaczej, niż planowali:
„Weszli w kontakt z przeciwnikiem i dwóch chłopaków zostało rannych. Byli dość daleko od nas, może jakieś 600 metrów. Tak naprawdę mogliśmy tylko siedzieć i nasłuchiwać, bo od razu pojawiło się tam mnóstwo dronów: dwa Maviki i cała masa FPV. Pozostawało nam tylko czekać”.
Na szczęście ranni żołnierze zdołali bezpiecznie wydostać się z zagrożonego miejsca. Choć było to niezwykle trudne doświadczenie, przyniosło również ogromną ulgę:
„To było naprawdę, naprawdę trudne, ale jednocześnie czułem ogromną ulgę, wiedząc, że będą bezpieczni, że przeżyją i że udało się ich stamtąd wyciągnąć”.
Szkolenie to także ochrona
Oprócz obowiązków medyka bojowego plutonu południowoafrykański ochotnik uczestniczy w szkoleniu innych żołnierzy. Obecnie jest przydzielony do kompanii piechoty, gdzie pracuje również jako instruktor.
Ponieważ wcześniej uczył języka angielskiego, Doc lubi pracować z ludźmi i dzielić się wiedzą. Dla niego to także kolejny sposób, by przyczyniać się do bezpieczeństwa innych:
„Chcę to kontynuować, bo jeśli będę dobrze wykonywał swoją pracę, mam nadzieję, że więcej osób będzie mogło bezpiecznie wrócić do domu”.
Dalszą służbę postrzega również jako okazję do rozwijania własnych umiejętności. Wiedza medyczna i warunki na polu walki nieustannie się zmieniają, a on uważa, że wciąż ma bardzo wiele do nauczenia się:
„Wszystko zmienia się każdego dnia i nie chcę nagle odejść, a potem zacząć prywatnie uczyć medycyny czy robić coś w tym rodzaju, wiedząc, że wciąż mam tak wiele do nauczenia się. Zawsze pojawia się coś nowego.
Dlatego chciałbym zostać tak długo, jak to możliwe, i nadal zdobywać wiedzę”.
Rodzina i odpowiedzialność
Pomimo trudności Doc lubi życie wojskowe i chce pozostać w Siłach Zbrojnych Ukrainy tak długo, jak to możliwe. Jednak długotrwała rozłąka z rodziną pozostaje jednym z najtrudniejszych aspektów służby:
„Lubię życie wojskowe, można tak powiedzieć. Jest bardzo ciekawe, pełne adrenaliny i ekscytujących momentów. Ale bywa też dość trudne, zwłaszcza dlatego, że tak dużo czasu spędza się z dala od rodziny”.
Doc oczywiście chciałby częściej przebywać w domu z żoną i rodziną. Jednocześnie zdaje sobie sprawę, że wielu innych żołnierzy nie ma takiej możliwości:
„Oczekujemy kolejnego dziecka i oczywiście chciałbym być w domu z żoną i rodziną. Jednocześnie jest tu wielu innych chłopaków, którzy nie mają takiej możliwości. Więc może jeśli ja zostanę tutaj, oni będą mieli szansę wrócić do domu”.
Przyszłość
Myśląc o przyszłości, Doc dostrzega kilka sposobów na wykorzystanie doświadczenia i wiedzy zdobytych w Ukrainie. Umiejętności praktyczne, które zdobył jako ochotnik, z pewnością mu się przydadzą:
„Jeśli nie będę kontynuował służby albo kiedy wojna się skończy — być może dopiero za kilka lat — na pewno wykorzystam wiedzę, którą tutaj zdobyłem.
Chcę zająć się rolnictwem, więc będę musiał umieć kopać. A tutaj na pewno można się tego nauczyć!”.
Tekst: Dmytro Tolkachov
Wideo i zdjęcia: Dmytro Tolkachov, Oleksandr Bekker
Redakcja: Oleksandr Bekker
